Onur Muftugil and Turkish Politics: Akl-ı Pirane ve Bikr-i Fikir

Tabanda Isınmak

2011-02-20T12:31:00.000-08:00

Cemil Meric ile beraber Turk modernlesmesi ustune dusunelim: Cemil Meriç, Bu Ülke, 179-80 "Şato kiliseye dayanıyordu, kilise, nass'a. Batı'nın düşünce tarihi akılla naklin mücadelesi tarihi. Nakil, imtiyazlarin kalesiydi. Üçüncü sınıf, bu asırlık kaleyi aklın dinamitiyle tahrip etmedikçe hürriyete kavuşamazdı. Hristiyanlık, eski toprak köleleri için karanlık bir mahpesti, maddecilik arz-ı mevut; din zilletti, dinsizlik haysiyet.... Osmanli için şuurdur din, tesanüttür, sevgidir. Osmanli toplumu insan haysiyetine ve inanç birliğine dayanır. Hegel belki haklı: Tarih tezatlar içinde gelişir. Osmanlı'nın tezadı Avrupa'dır. Batı'da maddecilik batıl'ın hisarlarını yıkan bir dinamit, hür düşüncenin dinamiti; Osmanlı Imparatorluğu'nda maddecilik bir kendi kendini tahrip cinneti." Bati'da bir imtiyazlar karanlığını yırtmış maddecilik Türkiye'de nasıl bizi sevgi ve dayanışmadan uzaklaştırıyor? Herhalde, bizi maddelerin işaret ettigi yüksek gerçeklikten uzaklaştırarak. Eğer bu yüksek gerçeklik insanları doğa ile beraber sımsıcak ve dayanışma içinde yaşayan bir ümmete de bağlayan bir şey ise tabii. Meriç sanki bu koşulu varsayiyor. Bu ümmet gerçekten öylesine sevgi dolu bir ümmet mi ama? Nakilcilerin zulmü dar-ül Islam'a da sızmamiş mı? Bunları bir itiraz olarak sadece not edip Meriç ile düşünmeye devam edelim: Cemil Meriç, Bu Ülke 98 "Sen Bir Az- Gelişmişsin" Kıtaları ipek bir kumaş gibi keser biçerdik. Kelleler damlardı kılıcımızdan. Bir biz vardık cihanda, bir de küffar. Zafer sabahlarını kovalayan bozgun akşamları. İhtiyar dev, mazideki ihtişamından utanır oldu. Sonra utanç, unutkanlığa bıraktı yerini, " Ben Avrupalı'yım," demeğe başladı, " Asya bir cüzzamlılar diyarıdır." Avrupalı dostları, acıyarak baktılar ihtiyara ve kulağına " Hayır delikanli" diye fısıldadılar, " sen bir az-gelişmişsin." Ve Hristiyan Batı'nın göğsümüze iliştirdiği bu idam yaftasını, bir nişan-ı zişan" gibi gururla benimsedi aydınlarımız. Burada sanki daha haklı Meriç. Bozgun akşamlari bizi yorgun ve mahçup bıraktı. Bize kendimizi öyle gösterdiler ki kendimizden utanır olduk. Ne kadar çok utanırsan o kadar aydınsın. Ve ne kadar maddeci isen o kadar utanırsın. Bozguna sadece maddenin gözünden bakarsan da muhakkak utanırsın. Bozgundaki ululuğu görebilmek daha derin bir bakış ister.

Biraz daha sosyolojik düşünelim şimdi. Bu Batili "aydınlar" toplumu nasıl kurgulamış? Eskilerden farklari nedir? Şerif Mardin, Bediuzzaman Said Nursi Olayı, 260-261 "[Bati Avrupa sosyolojisinde] alt-sistem olarak adlandirilan bu varliklar arasinda değişik kavramlaştırmalara göre "aile", "işçi sinifi" ya da "toplumsal tabaka", "eğitim sistemi" ya da "devlet" yer alir. Osmanlılar, özellikle de devlet görevlilerinin oluşturduğu siyasi seçkinlerin kıyısında kalan Müslüman Osmanlılar ise bir ölçüde farklı bir toplum anlayışına sahiptiler. Said Nursi'de bulduğumuz da, işte bu dünya görüşüdür. Bu görüş, toplumu "analar ve babalar", " bizim hükümdarımız" ya da "hükümdarlar" gibi bileşenlerin toplamı şeklinde çizer. Usta ve onun öğrencilerinden, usta zanaatkar ile onun çırak ya da halifelerinden söz eder. Bu belirtiler arasındaki bağlantılar ise "evlat sevgisi", "verilen sözün tutulması", "yeminin kutsallığı", "arkadaşlık bağları kurulması", "komşularla iyi geçinme" ve "(kısmen) dini bir cemaatin üyesi olarak saygın bir konum elde etmeye çalışmak" gibi unsurlardan ibarettir." Evet, artık "iyi geçinme" "arkadaşlik" "komşuluk" yerine "sınıf bilinci"; "kutsal yemin" yerine "toplum sözleşmesi"; "terbiyeli çırak" yerine "eğitim sisteminin yaratmak istediği birey" var. Değerler ve dil nasil değişiyor! Bu tümden kötü değil. Sözleşme yeminden hukuken daha sağlam, "ders kıtabı" belki de ustanin bilgisinden daha geniş ve sistematik! Ama madalyonun diğer bir yüzü var. Bunlar daha sağlam ve daha geniş ama kuşkuşuz daha soğuklar aynı zamanda. "Geri kalmış adam" buz kesmiş.

Şimdi ise bu çizgide düşünmeye devam ederek, başka bir sosyolog yardımı ile günümüzün Türk siyasetine gelelim: Cihan Tuğal, Passive Revolution, 230 "...Now subordinate classes saw the party in power and the prime minister as "their own," and they expected them to solve every problem. The workers, truck drivers, and the unemployed of Sultanbeyli felt that self-organization was harmful, if anything, as could be seen in the example of unions, which were controlled by secularist leaders and allegedly discriminated agains the pious....The problems were at the top, at the level of rulers, and they would be corrected there. What is more, the problem of social justice was reframed as one between secular business and pious business, rather than one between business and labor, through an emphasis on the difficulties religious businessmen faced."

Batılı aydın ne kadar "sınıf" ve "örgüt" dese de, Sultanbeylili işçi, kamyon şoförü ve işsiz "bize yakınlık" "erdem" "iyi niyet" "liyakat" ve "tevazu" diyor. Kuşkusuz ısınmak istiyor. Mesele insan karakteri meselesi onun için. Soyut kavramlar- sermaye-emek çelişkisi gibi- pek açıklayıcı değil bu noktada. Ama bu tümden sağlikli bir tablo değil. Bu tablodaki bireyler çözümü hep yukardakilerden bekliyor. Yukardakileri denetlemek konusunda ise tereddütlü ve çekingen. Ama bir bilse tabanda birleşip denetlemek ne kadar güzel, sıcak ve birleştirici! Ve "Batılı aydını" haksız çıkartmanın asıl yolu bu!

Kanlı lokmalar ve İnatçı bir Duman

2011-01-14T19:20:00.000-08:00

Han-ı Yağma

Bu sofracık, efendiler - ki iltikaama muntazır
Huzurunuzda titriyor - bu milletin hayatıdır;
Bu milletin ki mustarip, bu milletin ki muhtazır!
Fakat sakın çekinmeyin, yiyin, yutun hapır hapır...
Yiyin efendiler yiyin, bu han-ı iştiha sizin,
Doyunca, tıksırınca, çatlayıncaya kadar yiyin!
Efendiler pek açsınız, bu çehrenizden bellidir
Yiyin, yemezseniz bugün, yarın kalır mı kim bilir?
Bu nadi-i niam, bakın kudumunuzla müftehir!
Bu hakkıdır gazanızın, evet, o hak da elde bir...
Yiyin efendiler yiyin, bu han-ı iştiha sizin,
Doyunca, tıksırınca, çatlayıncaya kadar yiyin!
Bütün bu nazlı beylerin ne varsa ortalıkta say
Haseb, neseb, şeref, oyun, düğün, konak, saray,
Bütün sizin, efendiler, konak, saray, gelin, alay;
Bütün sizin, bütün sizin, hazır hazır, kolay kolay...
Yiyin efendiler yiyin, bu han-ı iştiha sizin,
Doyunca, tıksırınca, çatlayıncaya kadar yiyin!
Büyüklüğün biraz ağır da olsa hazmı yok zarar
Gurur-ı ihtiıamı var, sürur-ı intikaamı var.
Bu sofra iltifatınızdan işte ab u tab umar.
Sizin bu baş, beyin, ciğer, bütün şu kanlı lokmalar...
Yiyin efendiler yiyin, bu han-ı iştiha sizin,
Doyunca, tıksırınca, çatlayıncaya kadar yiyin!
Verir zavallı memleket, verir ne varsa, malını
Vücudunu, hayatını, ümidini, hayalini
Bütün ferağ-ı halini, olanca şevk-i balini.
Hemen yutun düşünmeyin haramını, helalini...
Yiyin efendiler yiyin, bu han-ı iştiha sizin,
Doyunca, tıksırınca, çatlayıncaya kadar yiyin!
Bu harmanın gelir sonu, kapıştırın giderayak!
Yarın bakarsınız söner bugün çıtırdayan ocak!
Bugünkü mideler kavi, bugünkü çorbalar sıcak,
Atıştırın, tıkıştırın, kapış kapış, çanak çanak...
Yiyin efendiler yiyin, bu han-ı iştiha sizin,
Doyunca, tıksırınca, çatlayıncaya kadar yiyin!

Tevfik Fikret

Eleştiri odağı ittihatcilar ya da saray aristokrasisi olabilir bu şiirin. Hangisi olursa olsun, ufuklari 'şimdinin çıkarından' öteye gitmeyen bir 'üretmeden kazananlar' grubuna yönelik zaman ve mekan otesi bir eleştiri olduğu kesin. Bir yandan da bütün şevki ile çalışan ama konaklardan, saraylardan, gelinlerden ve alaylardan mahrum kalan halka bir 'uyanin' çağrısı...' Gelecek belirsiz, kalkın ayağa ve gücü elinize alın' cagrisi. Halka eyleme yönelik bir dille seslenen şairlerin öncülerinden Tevfik Fikret.

Sis

Sarmış ufuklarını senin gene inatçı bir duman,
beyaz bir karanlık ki, gittikçe artan
ağırlığının altında herşey silinmiş gibi,
bütün tablolar tozlu bir yoğunlukla örtülü;
tozlu ve heybetli bir yoğunluk ki, bakanlar
onun derinliğine iyice sokulamaz, korkar!

[Beyaz bir karanlık- derinliğine tam sızılamayan tozlu bir bulutlar kümesi. Belki burada şair ve sosyal bilimci devreye giriyor- karanlığı yırtmak onun görevi!]

Ama bu derin karanlık örtü sana çok lâyık;
lâyık bu örtünüş sana, ey zulümlér sâhası!
Ey zulümler sâhası... Evet, ey parlak alan,
ey fâcialarla donanan ışıklı ve ihtişamlı sâha!
Ey parlaklığın ve ihtişâmın beşiği ve mezarı olan,
Doğu’nun öteden beri imrenilen eski kıralıçesi!
Ey kanlı sevişmeleri titremeden, tiksinmeden
sefahate susamış bağrında yaşatan.

[Zulümleri parlatmak, kan akıtmaktan zevk üretmek Tevfik Fikret'in hedefindeki iktidarın işi! Facia ve parlaklik el ele bu sahada. Belki, ilk şiirdeki sınıf temelli eleştiri devam ediyor: birinin faciası diğerinin parlaklıgı!]

Ey Marmara’nın mavi kucaklayışı içinde
sanki ölmüş gibi dalgın uyuyan canlı yığın.
Ey köhne Bizans, ey koca büyüleyici bunak,
ey bin kocadan artakalan dul kız;
güzelliğindeki tâzelik büyüsü henüz besbelli,
sana bakan gözler hâlâ üstüne titriyor.
Dışarıdan, uzaktan açılan gözlere, süzgün
iki lâcivert gözünle nekadar canayakın görünüyorsun!
Canayakın, hem de en kirli kadınlar gibi;
içerinde coşan ağıtların hiç birine aldırış etmeden.
Sanki bir hâin el, daha sen şehir olarak kuruluyorken,
lânetin zehirli suyunu yapına katmış gibi!
Zerrelerinde hep riyakârlığın pislikleri dalgalanır,
İçerinde temiz bir zerre aslâ bulamazsın.
Hep riyânın çirkefi; hasedin, kârgüdmenin çirkeflikleri;
Yalnız işte bu... Ve sanki hep bunlarla yükselinecek.
Milyonla barındırdığın insan kılıklarından
Parlak ve temiz alınlı kaç adam çıkar?

Riyakarlığın ve hasedin kol gezdiği alan siyasi alandır. Bu şiir yazıldığı zaman ideolojiler zamani: devleti ele geçirmenin bereketinin tavanda olduğu an. Kirli alınlar ve maskeler etrafı sarmış. Siyasetten umudunu kesmiş mi şair?

Örtün, evet ey felâket sahnesi... Örtün artık ey şehir;
örtün, ve sonsuz uyu, ey dünyanın koca kahbesi!
Ey debdebeler, tantanalar, şanlar, alaylar;
Kaatil kuleler, kal’ali ve zindanlı saraylar.
Ey hâtıraların kurşun kaplı kümbetlerini andıran, câmîler;
ey bağlanmış birer dev gibi duran mağrur sütunlar ki,
geçmişleri geleceklere anlatmıya memurdur;
ey dişleri düşmüş, sırıtan sur kafilesi.
Ey kubbeler, ey şanlı dilek evleri;
ey doğruluğun sözlerini taşıyan minâreler.
Ey basık tavanlı medreseler, mahkemecikler;
ey servilerin kara gölgelerinde birer yer
edinen nice bin sabırlı dilenci gürûhu;
“Geçmişlere Rahmet! ” diye yazılı kabir taşları.
Ey türbeler, ey herbiri velvele koparan bir hâtıra
canlandırdığı halde sessiz ve sadâsız yatan dedeler!
Ey tozla çamurun çarpıştığı eski sokaklar;
ey her açılan gediği bir vak’a sayıklıyan
vîrâneler, ey azılıların uykuya girdikleri yer.
Ey kapkara damlariyle ayağa kalkmış birer mâtemi
sembole eden harap ve sessiz evler;
ey herbiri bir leyleğe yahut bir çaylağa yuva olan
kederli ocaklar ki, bütün acılıklariyle somutmuş,
ve yıllardır tütmek ne... çoktan unutulmuş!
Ey mîdelerin zorlaması zehirinden ötürü
her aşâlığı yiyip yutan köhne ağızlar!
Ey tabi’atin gürlükleri ve nimetleriyle dolu
bir hayata sâhip iken, aç, işsiz ve verimsiz kalıp
her nâmeti, bütün gürlükleri, hep kurtuluş sebeplerini
gökten dilenen tevekkül zilleti ki.. sahtadir!
Ey köpek havlamaları, ey konuşma şerefiyle yükselmiş
olan insanda şu nankörlüğe lânet yağdıran feryât!
Ey faydasız ağlayışlar, ey zehirli gülüşler;
ey eksinlik ve kaderin açık ifadesi, nefretli bakışlar!
Ey ancak masalların tanıdığı bir hâtıra: Nâmus;
ey adamı ikbâl kıblesine götüren yol: Ayak öpme yolu.
Ey silahlı korku ki, öksüz ve dulların ağzındaki
her tâlih şikayeti yapageldiğin yıkımlardan ötürüdür!
Ey bir adamı korumak ve hürriyete kavuşturmak için
yalnız teneffüs hakkı veren kanun masalı!
Ey tutulmıyan vaitler, ey sonsuz muhakkak yalan,
ey mahkemelerden biteviye kovulan “hak”!
Ey en şiddetli kuşkularla duygusu körleşerek
vicdanlara uzatılan gizli kulaklar;
ey işitilmek korkusuyle kilitlenmiş ağızlar.
Ey nefret edilen, hakîr görülen millî gayret!
Ey kılıç ve kalem, ey iki siyasî mahkûm;
ey fazilet ve nezâketin payı, ey çoktan unutulan bu çehre!
Ey korku ağırlığından iki büklüm gemeye alışmış
zengin – fakir herkes, meşhur koca bir millet!
Ey eğilmiş esir baş, ki ak-pak, fakat iğrenç;
ey tâze kadın, ey onu tâkîbe koşan genç!
Ey hicran üzgünü ana, ey küskün karı-koca;
ey kimsesiz; âvâre çocuklar... Hele sizler,
hele sizler...

Evet, istibdat, sansür, korku, sinik dindarlık, kendinden yabancılaşıp kurtuluşu yerde değil gökte arayan ve varlığı sadece teneffüs almaya indirgenmiş vatandaş. Iktidar vatandaşı hayvanlaştırıyor Tevfik Fikret'in dünyasında- bir mide ve düşünmeden göğe uzanan bir elden ibaret oluyor insan. İktidarın kendisi de çok farklı değil: onlar da han-ı iştiha ile yiyen efendiler önce gördüğümüz şiirdeki gibi. İktidar eleştirisini anladık da halka bu tepki çok aşırı ve küçümseyici değil mi? Bu kadar kötümserlik ve kızgınlık fazla değil mi ayağa kalkmaya çağrılan halka ?

Örtün, evet, ey felâket sahnesi... Örtün artık ey şehir;
Örtün, ve sonsuz uyu, ey dünyanın koca kahpesi!

Tevfik Fikret
18 Şubat 1317

Yunus Emre and Communities of Love and Compassion

2010-09-28T22:16:00.001-07:00

Aşkindan yanar yüreğim
Yanmam bana hoş gelir
Hakk'ı gerçek sevenlere
Cümle alem kardeş gelir

Bu dünya dopdolu kalleş
Her birinden bir taş gelir
Hakk'ı gerçek sevenlere
Cümle alem kardeş gelir

Bir kez gönül yıktın ise
Bu kıldığın namaz değil
Yetmiş iki millet dahi
Elin yüzün yummaz değil

Adımız Miskindir bizim
Düşmanimiz kindir bizim.
Biz kimseye kin tutmayız
Cümle alem birdir bize

Biz dünyadan gider olduk
Kalanlara selam olsun
Bizim icin hayır dua
Kılanlara selam olsun

Derviş Yunus söyler sozü
Yaş doludur iki gozü
Bilmeyenler bilsin bizi
Bilenlere selam olsun

Yunus Emre

Be hey kardeş hakkı bulam mı dersin
Hakka yarar amel işlemeyince
Bu sırrın ötesin duyam mı dersin
Mürşid-i kamille başlamayınca

Gel hey kardeş gel sen birliğe özen
Birliktir her nefsin kal'asın bozan
Hiç kendi kendine kaynar mı kazan
Çevre yanın ateş eylemeyince

Aşkın odu geldi yüreğim harlar
Aşkı olan, arı kendini neyler
Behey yunus sana söyleme derler
Ya ben öleyim mi söylemeyince

Yunus Emre

Anatolian Sufism is not indifferent to the viciousness and suffering in the world. It is acutely aware of the ingratitude which makes people cast stones at each other fostering mutual hatred and antagonism. It is our inability to be grateful to the Sustainer which creates our grim human condition. The issue is not the loss of traditional mores and rites. Outward worship cannot thwart these hurtful stones.

It is only in the sorrowful, regretful- sorrowful and regretful for the wasted human potentialities-, contemplative( contemplating natural harmony and social inter-depedence) and peaceful communities(peaceful in cherishing a non-formal "virtue ethics")- dubbed as lazy by the greedy- we can create inclusive, cosmopolitan and self-sufficient co-existence.

Constitutionalism and Ordinary People in Turkey

2010-04-05T14:00:00.001-07:00

Do average citizens in Turkey care about the proposed constitutional amendments? Or, should they care? As a political theory student believing that individual life-chances and moral dilemmas are determined in and through culture and institutions, the obvious answer should be a "yes." After all, the task of constitutions, the progressive ones at least, is to check arbitrary power citizens might face in government bureaucracies, the military, social security offices, in the work-place or even in family. They should be no less than thrilled at the prospect of voting for a democratizing constitution.

Yet, they seem anything but thrilled. While fear, suspicion and despair grip some of them, others are simply apathetic. Should we be surprised? Well, those of us familiar with contemporary democratic theory know that this is a common problem in all democracies- a problem which just is, meaning that average citizens struggling to pay their bills are not to be expected to burden themselves with political judgment. At best, they would be recipients of new rights and freedoms, not those who demand and act on them- or get thrilled by them.

This is however a wrong way to think about this problem. Average citizens do care about politics. They know, either consciously or unconsciously, that it is best if they resist arbitrary power and choose how to live their lives on their own. And even though competitive economic life can withdraw them to their petty selves defined by their pecuniary interests(or prospect of unemployment lead them to depression) they would be happier to learn about how they can improve their lives by the rights of collective action granted by a new constitution. It is best if we drop the assumption of apathetic human nature and focus on contingent social structures which shape human psyches and political subjectivities.

If we think along these lines, we can then see that average citizens in Turkey are not enthusiastic participants in constitutional deliberations because the proposed constitutional amendments do not take them as objects. It does not specify how it might help ordinary people feel more empowered. It is overwhelmingly procedural. It proposes to change who will elect the members of the Supreme Courts but it does not reform transparency in the Turkish legal system. It regulates the relationship between political parties and the courts, or the military and the courts; but it does not allow individuals to check their representatives in the parties and their clientilistic networks. Further, it is silent on unemployment benefits and security of collective protest/action and rights to think, resist, be educated and healthy. Who can then blame the masses for their lack of concern for what is going on in Turkish politics?

Brief Thoughts on the Turkish Left: Weak and Secular

2008-05-05T16:27:00.000-07:00

There are various explanations for why the Turkish Left has traditionally been weak. One line of argument suggests that statism and nationalism(or Kemalism in general) weaken the Turkish Left. Excessive reliance on state power and bureaucracy have rendered Turkish Left unable to entrench itself strongly in civil society, especially in working class and ethnic minority movements. Turkish Left has also been ignorant and even disrespectful of Islam and religious sources of identity and group formation. Further, it has failed to appreciate the call for justice which a genuine religious conscience can voice. Consequently, Turkey never had a strong Muslim socialism, a doctrine which would link an individual's rise to the status of God's vicegerent on Earth to a social program which resist the identification of individual with a thing/object in the market- a link between Quran(2:30) and Marx's concept of alienation and commodity fetishism(Economic and Philosophical Manuscripts and Capital)

An Article by Elif Safak: One Hundred Years of Angst

2008-03-01T20:11:00.000-08:00

This article appeared in Turkish Daily News http://www.turkishdailynews.com.tr/editorial.php?ed=elif_safak
Elif Safak is a skillful writer: she illustrates well what it means to be a Turk in a polarized world.

ELIF SAFAK
ONE HUNDRED YEARS OF ANGST

Over a long, cluttered dinner table a group of intellectuals, mostly writers, journalists and academics, chat excitedly. The main topic of discussion is the upcoming elections. They speculate about the outcome of the elections trying to predict how much support each political party and major candidate will get, and what this distribution of votes will mean for the country as a whole. Food, wine and words are consumed plentifully at the table. There is a lot of laughter too.

So far this scene could be from anywhere in the world. New York, London, Rome or Prague. And these people could be among the cultural elite of any Western country. But two things distinguish them from their counterparts elsewhere. First of all, this dinner takes place against the magnificent background of the Bosporus. Secondly, amid laugher and friendliness there is something pessimistic in the air: Invisible but almost tangible. Anxiety is part of the dinner. Somebody asks, “Do you think there could be sporadic acts of violence before or after the elections?” Someone else joins: “Would the European Union finally understand how important Turkey is and encourage the country to become a member?” Then someone else throws in another question: “Could there be a military takeover after the elections? Or perhaps before the elections?”

It is not easy to be a Turk

As questions build up, people speculate eagerly. And with each new question the anxiety in the air increases somewhat. Anxiety and melancholy. These are components of the conversations of the cultural elite in Turkey. It is not easy to be a Turk.
It is not easy to be a Turk in a world that is becoming more and more polarized. A world where the number of people who believe in a “Clash of Civilizations” escalates each day. A world in which more and more hardliners claim that Islam and Western democracy cannot coexist. At first glance, Islamic fundamentalists and Western Islamophobics might seem to be poles apart. But they are not. They share the same prejudice and narrow-mindedness toward the Other and the same desire to exclude everyone who doesn't echo their views. Hardliners in one country produce more hardliners elsewhere.

“East” and “West” are relational categories, and yet, they are often used as if they were mutually exclusive. The world we are living in regards gray areas with suspicion as if life is solely composed of two colors: Black and white. Today, there is a considerable degree of fear of Islam in the West and a considerable degree of dislike of the West in the Muslim world. Biases are produced mutually, and they keep breeding one another.

In this tumultuous setting it is not easy for a country to entail both Eastern and Western elements, and to remain both Muslim and secular. It is not easy for a country to be located at the threshold of Europe and the Muslim Middle East. Turkey's neighbors are not Norway, Denmark or Sweden. Life could have been easier then. But our neighbors include Iran, Syria and Iraq. This is a difficult geography. We are at the crossroads of multiple identities.

The life of a woman writer in Istanbul is not a sterile or static life. It resembles living in a big and noisy boat. You feel like you are in a perpetual voyage. You feel like you are part of a journey. There are two tides underneath the boat, each pulling in a different direction. On the one hand there is the tide of Westernization, modernity and further democratization. On the other hand is the tide of xenophobia and insularity. The boat moves in the direction of the first tide. It has been moving in this direction for the last 100 years at least. But the knowledge of the existence of a second tide can be unnerving and discomforting.

Gloom

So the intellectuals in Istanbul have plenty of reasons to feel gloomy from time to time. They also feel resentful toward European intellectuals who are biased toward Turkey and therefore constantly misunderstand and misinterpret the country. “Why can't European intellectuals have a more sophisticated and positive view and better understand the significance of Turkey for Europe?” This is a question that many ponder.

In Turkey these days, even “small talk” has “big” topics. A Norwegian, Swiss or Italian author can afford to be a solitary person and chose to live in an introverted, apolitical, antisocial cocoon of his or her own. A Turkish writer seldom has such a luxury. Literature and culture are oftentimes intertwined with politics here. Nevertheless, it is also true that art and literature are nourished by conflicts and challenges, of which Turkey has way too many. As such, Turkey, especially Istanbul, is a treasure for writers and artists.

Sometimes I cannot help to think that had Gabriel Garcia Marquez been a Turkish author, he might just as well have written a novel named One Hundred Years of Angst. One hundred years of Westernization and modernization and secularization, accompanied by a dose of anxiety and melancholy.

A New Blog: Turkish Politics by Onur Muftugil

2008-02-26T21:41:00.000-08:00

Dear Friends,

I have created this blog to discuss Turkish Politics. I will mostly post articles by prominent scholars of Turkish Politics. I will also post some of my own views.

Many cleavages and conflicts define Turkish politics at this moment. Secularism vs. Political Islam, Left vs. Right, EU vs. Nationalism etc. There is much room for debate. Hopefully we will go beyond cliches and mainstream explanations.

The first entry will most probably concern an analysis of the most recent elections(22 July 2007) The theme will be populism and the inadequacy of a class analysis to understand Turkish politics. We need to give an account for why poor people and workers keep voting for a party which implements neoliberal policies. The key to an explanation lies in the way a neoliberal economic policy is coupled with a social conservative discourse. The latter is the populist element.

Please be patient and I will be back very soon.
Onur Muftugil